پس از مرگ همسر الیزابت، او دوباره شروع به نواختن ساکسیفون تنور خود می‌کند و دوران ۱۵ سالگی‌اش را به یاد می‌آورد؛ زمانی که عضو گروه «بمب‌افکن‌های بلوند» بود، یک گروه موسیقی سوئینگ کاملاً دخترانه (به جز یک استثنا). الیزابت به همراه آن یک استثنا و با تشویق‌های نوه‌اش، به جستجوی تمام اعضای قدیمی گروه می‌رود و آن‌ها را به اجرای دوباره ترغیب می‌کند. او در این مسیر، چیزهای بیشتری درباره گروه، اعضای آن، گل‌های رز روی درامز و خودش می‌آموزد؛ او که آخرین بازمانده از بمب‌افکن‌های بلوند است.

در دوران جنگ سرد، یک خانواده بریتانیایی در تلاش هستند تا بر تفاوت‌های فرهنگی غلبه کنند، چرا که میزبان دو مددکار اجتماعی روسی در خانه خود برای یک ملاقات هستند.